Een jaar geleden namen we op deze dag definitief afscheid van jou lichaam. Ook vandaag staan we weer even stil bij je. Het was weer mooi weer en ik heb (nu samen met Kaj) op de steiger gestaan en genoten van de stilte. Lieve schat van Papa kreeg ik een mooi cadeau. Ik draag je foto nu dicht bij mijn hart. Dag lieve schat…

Lieve Lev,

Het is vandaag een jaar geleden dat ik jou op de wereld heb gezet. Van harte gefeliciteerd.
We denken nog iedere dag aan je en missen je heel erg.

Dikke kus Papa, Mama en Kaj

Lev heeft een broertje gekregen!

Intens gelukkig zijn wij met de geboorte van
ons lieve zoontje en broertje van Lev

Kaj Hoksbergen
9 juli 2008

Tijd 17.43 uur
Gewicht 3080 gram
Lengte 52 centimeter

Wij rusten van 12.00 tot 15.00 uur en vanaf 21.30 uur
hoksie.web-log.nl/

Edwin en Jeanet Hoksbergen

Leven
Een wonder is geschied
Geschonken werd ons dit nieuwe leven
Ondanks de grote broer die ons te vroeg verliet
Konden we naast verdriet ook weer geluk beleven
Dankbaar zijn we voor dit gebaar
Want een leven krijg je niet zomaar

Na het overlijden van het dochtertje van Boulahrouz, kreeg ik onderstaande mail van een redacteur van het weekblad Grazia:

Beste Jeanet,

Ik hoop dat je wilt meewerken!

Toevallig las ik het bericht dat in mijn ongewenste mailmap terecht was gekomen. Het bericht sprak me aan, ik was verrast en voor Lev wilde ik graag meewerken aan het interview. Dus ik reageerde positief op de mail en kreeg een heel spontaan antwoord. We planden een telefonisch interview voor dinsdagmorgen 24 juni 2008 10.30u. De fotograaf zou nog contact met me opnemen. Het bleef spannend tot het laatste moment. Rond 10.00u kreeg ik een sms. Omdat ik had aangegeven dat het mij vrij moeilijk leek om telefonisch het interview te doen, kon ik ook de vragen via de mail beantwoorden. Ik koos voor een tussenweg. Mail de vragen maar, dan lees ik ze even door en dan doe ik het interview wel telefonisch. Dat was een goede keuze. Het gesprek verliep goed.

Rond 12.30u kwam de fotograaf. Er werden op verschillende plekken in huis wat foto’s gemaakt. Ben benieuwd naar het resultaat.

Vrijdag 4 juli ligt het weekblad Grazia in de boekhandel en supermarkten!

3 juli 2008. De Grazia ligt al in de winkel! Mijn zusje had hem in de schappen zien liggen en 2 meegenomen. Haar vriend komt ‘s avonds bij ons langs en wij krijgen het blad te zien. (Dankjewel Zussie) Wow, en dan sta je ineens in een tijdschrift, spannend. Samen met Edwin zoeken we de pagina op. Het lezen van de laatste zin, zorgt bij Edwin voor een emotionele reactie. Hij is trots, maar vindt het ook erg moeilijk. Ik lees rustig het stuk door en voel tevens de emotie door mijn lijf gieren. Dan gaat de telefoon. Mama… Snik. Ze deed een poging zich groot te houoden, maar toen ik mijn naam zei, hoorde ik de tranen door de telefoon. Zo mooi, zo heftig, mijn dochter in een tijdschrift. De volgende dag laat ik het stuk aan mijn schoonmoeder lezen. Ze begint moedig, maar haakt af en zegt het later thuis nog een rustig door te lezen. Het roept zoveel gevoelens op…

Ik ben trots dat ik het heb gedaan. Voor jou lieve LEV!

Woensdag 23 januari 2008

Om 9.00 uur hadden we een afspraak met Westera de uitvaartvereniging. Omdat er nog wat onduidelijkheden waren over de gemaakte kosten, hebben we dit in een duidelijk gesprek nader besproken. Vervolgens gingen we met een goed gevoel naar de Boskamp. Het crematorium te Assen waar Lev zijn as nog steeds stond. We hadden een aantal ideeën over wat te doen met Lev zijn as, maar bij ieder idee dat we opperden, stuitten we op gevoelens die het idee compleet van tafel veegden. Tot we in een klein winkeltje een gipsen cadeautje tegenkwamen. En een cadeautje was Lev ook, er was een klik en dus besloten we Lev zijn as als een cadeautje te verpakken en een mooi plekje te geven.

Door de afleiding van een goed gevulde dag, kwamen pas ‘s avonds de emoties los. Ons mannetje verpakt als een cadeautje, hoe verzin je het. Hij had op een heel andere manier bij ons moeten zijn, hij had ons moeten overleven, wij hem niet. Tranen met tuiten volgden. Tja, wat doe je eraan? Het leven gaat door en dat merken we maar al te goed. 2007 Hebben we inmiddels afgesloten en 2008 is goed begonnen…

Lieve Lev,

Wat een gemis. Deze dagen zouden gevuld moeten zijn met aandacht voor JOU. De aandacht is er wel, maar niet op de manier die we in onze gedachten hadden gevormd. Lieve Lev, tranen komen spontaan. Er hoeft niet veel gezegd te worden, er hoeft niet veel voor te gebeuren. Gewoon tijdens een autorit, een kerstliedje dat voorbij komt. De gedachten brengen me bij jou. Ik had je graag in mijn armen gehad. Lekker dicht tegen me aan. Papa en Mama houden elkaar af en toe stevig vast en denken aan je. Zo voelen we de warmte die we ook met jou wilden delen. Lieve Lev, je bent zo dicht bij ons. Het gaat best goed met ons. De wereld draait weer. Werk pakken we met twee handen aan. Het nieuwe jaar is in zicht. Het voelt goed. We hebben er zin in. Mannetje we nemen je mee op onze reis. We maken er iets moois van. Dat hadden we ook gedaan als jij levend op aarde was gekomen. Lieve lev, je hebt ons sterk gemaakt. We houden van je!

En weer zijn de uitslagen negatief. Er is GEEN aantoonbare rede gevonden, voor het stoppen van het hartje van onze lieve zoon Lev. Blij zijn we wel met deze uitslag. We kunnen zwanger worden, we hebben geen ziektes en de kans dat het nog eens gebeurd is heel klein.

Op donderdag 15 november om 11.00u hebben we een tweede gesprek in het ziekenhuis. Misschien zijn er dan weer wat uitslagen bekend, misschien ook niet…

Elf november is de dag dat ons lampionnetje…

En weer dat gevoel, kunnen we het aan? Wat doet het met ons? Hoe is het om die kinderen te zien, te horen zingen? Hoe zijn onze eigen gevoelens? Wat zullen die gevoelens ons vertellen? Hoe gaan we ermee om? Zullen we verdrietig zijn? Zullen we blij zijn? Zullen we boosheid ervaren of zelf jaloezie???

Allemaal vragen waar je GEEN antwoord op hebt. We laten het gebeuren.

Het is nu ruim twee maand geleden dat Lev is geboren en precies twee maand geleden hebben we afscheid van hem genomen. Er gebeurt veel in je leven. Het ene moment ben je happy en dan zo ineens vanuit het niets, ben je verdrietig. Weglopen voor de werkelijkheid kunnen we niet en willen we ook niet. Moeilijk is het af en toe wel.

Zo ervaar ik overal om me heen dikke buiken. Die van mij had ook nog tot eind november dik moeten zijn. Dan voel ik emoties boven komen die ik graag zo snel mogelijk weer verstop. Ik wil ze niet voelen. Ik wil anderen een dikke buik kunnen gunnen. Ik wil die, wat is het jaloezie, boosheid, verdriet, PIJN… niet ervaren. Toch voel je de pijn. Laat het dan maar even gaan, even een traan wegpinken, even een rilling over mijn rug, even een moment voor mij. Een gedachte aan mijn zoontje Lev. Het geeft niet, het mag. Ik weet het.

De toekomst die ons te wachten stond is veranderd. We zouden na 9 maanden met zijn drieën verder leven. Dat was de verwachting, dat is waar iedereen het over heeft, dat is waar je in bent gaan geloven. Ik had de kleine in mijn buik al gevoeld, maar in het echt gezien had ik het nog niet. Wie zegt dat het kindje er na 9 maanden uit wil? Wie zegt dat je na 9 maanden papa en mama bent van een prachtig kind? Wie zegt dat het een geweldige ervaring is om kinderen te krijgen? Iedereen. Zo is het leven. Je hoort niet dat het mis kan gaan. Je wilt het ook niet horen, dat is niet normaal. Wat is dan wel normaal? Dat prachtige gezonde kind krijgen? Het is een geschenk. Een heel bijzonder geschenk en verre van normaal.

Je bent samen met een toekomst bezig waar een nieuw leven gewenst is. En dan ga je samen verder met leven, zonder het zo gewenste nieuwe leven, want het is veel te vroeg gestopt en afscheid is reeds genomen. Wat klopt er niet in dit plaatje? Je bent papa en mama. Maar wie ziet het? Wie ziet dat je een prachtig kind hebt gekregen? Wie voelt de leegte? Wie weet hoe jij je nu moet voelen? Niemand. Er is niemand die je kan vertellen hoe de toekomst er nu uit zal komen te zien. Er is niemand die je een briefje geeft waarop staat hoe je er mee om moet gaan, of hoe lang het gaat duren. NIEMAND.

Nu twee maanden na het afscheid is het leven nog steeds erg emotioneel. Spanningen zijn niet te incasseren. Stress niet te handelen. Een maand lang staat je leven even stil, maar om je heen gaat het leven verder. Tuurlijk en dat is maar goed ook. Maar jij staat stil. Er is niet aan die stapel ‘kleine’ dingetjes gewerkt. Geen telefoontje hier, geen telefoontje daar. Dan pak je voorzichtig die dingetjes weer op, maar hoe voorzichtig je het ook doet, het is veel te veel. Alles wat de ‘dat doe ik zo even’ mentaliteit had, is nu groots en vermoeiend. Dat bultje is ineens een berg. Het heeft een top die je maar niet kunt bereiken.   

Toch is het leven de moeite waard. We genieten enorm van een stralende herfstdag. Van het huis waar we in wonen. Wandelen of een stuk fietsen. Het water. Een avondje op de bank, dicht tegen elkaar aangekropen. De warmte van de haard. Een zonnestraal op je gezicht. Het zijn de dagelijkse gebeurtenissen, die nu ineens veel meer waarde hebben gekregen. De kleuren zijn intenser. Indrukken raken je dieper. En de warme gevoelens om je heen zijn dierbaar. Wat een genot om dit, op deze manier, te mogen ervaren.